The body keeps the score

Gisteren zag ik op TV een item over een techniek die het in de toekomst mogelijk maakt om een ziekgeworden lichaam te vervangen door het hoofd los te maken en te transplanteren. Met andere woorden: alleen het hoofd blijft 'van jou' en je krijgt een gezond lichaam van iemand anders.

Een vrij gruwelijk idee, om allerlei redenen. Maar wat hier voorop zou moeten staan is de wetenschap dat we géén hoofd op pootjes zijn. In deze Linkedin post omschrijft Wouter van Noort (NRC) heel mooi hoe deze wetenschap nu langzaamaan gemeengoed wordt in onze samenleving.

Ik verdiep me momenteel in de signalen die het lichaam uitzendt terwijl het leven ons een compleet spectrum aan ervaringen en emoties presenteert: van gevaar tot veiligheid, van ongemak tot comfort, van angst tot vertrouwen, van spanning tot ontspanning, van pijn tot plezier, enzovoorts. Als we nooit hebben geleerd om deze lichaamservaringen en met name de waarschuwingssignalen te herkennen (en erkennen!) dan vormen zich twee patronen. Eén: het lichaam vangt de signalen steeds weer op, wat bijvoorbeeld spierspanning of slechter werkende organen tot gevolg kan hebben. Twee: de 'rationele' mind walst eroverheen - vaak met een verhaal: "het valt wel mee", "stel je niet aan", "wees niet lastig en doe wat er gevraagd word".

Deze scheiding tussen hoofd en het lichaam kan ertoe leiden dat het lichaam op een andere manier om aandacht gaat vragen: burnout, chronische stress, depressie, vermoeidheid, ongevoeligheid, overgevoeligheid, chronische klachten, ziekte. The body always keeps the score. Zoals psychotherapeut Jeanine Souren aanduidt in haar werk met cliënten: "the key to feeling better, is learning to feel better."

Ik begin binnenkort aan de opleiding tot lichaamsgericht traumawerker, en ben positief over alle ontwikkelingen en trends (yoga, interospectie, ademwerk, ijsbaden, noem ze maar op!) die ervoor zorgen dat we steeds meer uit ons hoofd en in ons lichaam gaan leven. Het is hoog tijd dat we allemaal beter leren voelen, beter leren luisteren en ons leren uiten—zodat het lichaam niet aan de noodrem hoeft te trekken.